Over mij
Ik ben Samir El Ouariachi, achtendertig op het moment dat ik dit schrijf, en vader van twee kinderen van acht en zes. Ik verkoop niets en ik ben geen therapeut. Ik ben iemand die een aantal dingen bij zichzelf heeft rechtgezet en gemerkt heeft dat het werkt, en die het opschrijft voor het geval jij er iets aan hebt.
Er is een gevoel dat ik jarenlang met me heb meegedragen zonder het ooit hardop te noemen: dat ik niet goed genoeg was.
Het was geen conclusie na lang nadenken. Het was achtergrondgeluid. Het stond altijd aan. En het zorgde voor twee dingen die zo normaal voelden dat ik ze niet eens als probleem zag.
Het eerste was vergelijken. Ik legde mezelf voortdurend naast anderen. Wat hij had, wat hij kon, hoe makkelijk het bij hem leek te gaan. Ik wist toen nog niet wat ik nu weet: dat je in zo'n vergelijking altijd je eigen binnenkant naast de buitenkant van een ander legt. Dat is geen vergelijking, dat is een rekensom waarin je nooit kunt winnen.
Het tweede was tevredenstellen. Ik deed vrijwel alles om mijn ouders tevreden te stellen. Niet omdat het met zoveel woorden van me geeist werd, maar omdat ik ergens geleerd had dat het daar goed van kwam. Dus deed ik wat er van me verwacht werd. Ik cijferde mezelf weg. En dat viel niemand op, want van buiten leek het gewoon alsof ik een makkelijke, meegaande jongen was.
Wat ik toen niet doorhad, is dat de maatstaf niet van mij was. Ik had het punt waarop het goed genoeg was buiten mezelf gelegd. Bij iemand anders. En dan kun je doen wat je wilt, harder werken, meer presteren, aardiger zijn, het is nooit klaar. Want jij bent niet degene die bepaalt wanneer het genoeg is.
Er zit ook een rekening aan vast, al presenteer je die niet hardop. Als je geeft omdat je hoopt dat het gezien wordt, dan is het geen geven maar ruilen. En bij een ruil die niet uitkomt, ontstaat teleurstelling. Zo raakte ik geïrriteerd van dezelfde mensen voor wie ik mijn best deed. Dat begreep ik lange tijd niet van mezelf.
De omslag zat niet in meer doen. Ik ben niet harder gaan werken en ik heb geen groot besluit genomen. Wat er veranderde, zat een verdieping hoger.
Binnen de NLP wordt daar een model voor gebruikt, de logische niveaus. Kort gezegd: je omgeving en je gedrag staan onderaan, en daarboven staan je vaardigheden, je overtuigingen en je identiteit. Wie iets probeert te veranderen aan zijn gedrag terwijl het probleem bij zijn overtuigingen zit, blijft trekken aan de verkeerde hendel. Dat had ik jaren gedaan.
Bij mij veranderde het op het niveau van overtuigingen en identiteit. Niet: ik moet mezelf beter verkopen. Maar: ik ben niet iemand die eerst goedkeuring nodig heeft. En op het moment dat dat verschoof, ging de rest vanzelf mee. Mijn gedrag veranderde. En daarna veranderde mijn omgeving, niet omdat ik mensen ging veranderen, maar omdat mensen reageren op hoe jij binnenkomt.
Dat is voor mij het bewijs dat het van binnen naar buiten werkt, en niet andersom. Ik heb het niet gelezen. Ik heb het meegemaakt.
Ik begon mezelf goed neer te zetten. Daar bedoel ik niet mee dat ik mezelf ging opblazen of ging vertellen hoe goed het ging. Ik bedoel: zorgen dat het klopte. Met wie ik wilde zijn, met wat ik belangrijk vind, met hoe ik behandeld wil worden.
En toen gebeurde er iets wat ik niet had voorzien. Ik bleek anderen daardoor ook beter te kunnen neerzetten. Ik kon mensen iets geven zonder dat ik er iets voor terug hoefde. Geen erkenning, geen bevestiging, geen wederdienst. Gewoon omdat er iets over was.
Dat is het verschil tussen geven vanuit zelfliefde en geven vanuit tevredenstellen. Van buiten lijkt het op elkaar. Van binnen is het het tegenovergestelde. En de mensen om je heen voelen het verschil, ook als ze het niet kunnen benoemen.
Ik heb twee kinderen, acht en zes. Er is niets dat je zo genadeloos laat zien wat je nog niet af hebt.
Een kind trekt zich niets aan van je uitleg. Het reageert op hoe je binnenkomt. Als ik gespannen thuiskom, is het binnen tien minuten onrustig in huis, en dan kan ik het aan hun dag wijten of ik kan kijken wat ik heb meegenomen. Dat laatste is ongemakkelijker en het is wel het enige dat helpt.
Er zit ook iets scherps in. Op de momenten dat ik feller reageerde dan de situatie vroeg, hoorde ik af en toe zinnen die ik zelf ooit heb gehoord. Niet omdat ik ze wilde zeggen, maar omdat ze klaarstonden. Dat is het moment waarop je begrijpt dat dit soort dingen worden doorgegeven zolang niemand ze een keer bekijkt.
Dat is voor mij de grootste reden om hiermee bezig te zijn. Niet om een betere versie van mezelf te worden voor de sier, maar omdat er twee mensen meekijken die hun beeld van hoe een man doet nu aan het opbouwen zijn.
In 2021 ben ik opgeleid tot NLP Practitioner bij het NTI. Daarnaast lees ik al jaren de stoïcijnen: Marcus Aurelius, Seneca, Epictetus. Twee bronnen die eeuwen uit elkaar liggen en op een punt precies hetzelfde zeggen: je hebt de gebeurtenis niet in de hand, wel wat jij ermee doet.
Ik breng die kennis bewust nuchter. Geen zweverigheid, geen therapeutentaal, geen mystiek. Ik leg liever uit hoe iets werkt, zoals je een motor uitlegt. Wie het mechanisme ziet, herkent het in zichzelf. En wat je bij jezelf herkent, kun je veranderen. Dat is de hele bedoeling van dit platform.
Op TikTok deel ik hetzelfde in korte video's. Waar je gedachten gaan, volgt je kracht. Deze site is de plek waar het uitgeschreven staat, met de oefening erbij, zodat je er rustig doorheen kunt.
Dit hoort er ook bij, dus ik zeg het maar gewoon.
Ik erger me aan onrecht. Aan machtsposities. Aan mensen die de touwtjes in handen hebben en dat gebruiken omdat het kan. Niet omdat ik vind dat niemand ergens over mag gaan, maar omdat het bijna altijd ten koste gaat van iets wat veel meer waard is: verbinding. Oprechte belangstelling in de ander. Vragen hoe het met iemand gaat en het antwoord ook echt willen horen.
En ik erger me aan labels. Wij plakken de hele dag etiketten op mensen, lui, arrogant, moeilijk, zwak, en zodra dat etiket erop zit kijken we niet meer. We lezen alleen nog wat we zelf hebben opgeschreven. Terwijl of iets goed of slecht is, dat bepaal jij. Dat zit niet in de gebeurtenis en niet in die mens. Dat is jouw oordeel, en jij mag het herzien.
Niet omdat ik alles weet, en niet omdat ik ergens gediplomeerd voor ben. Ik heb geen praktijk en ik ga je niets aanbieden.
Maar ik ken de weg van niet goed genoeg naar wel. Ik weet hoe het is om alles te doen voor de tevredenheid van iemand anders en jezelf onderweg kwijt te raken. En ik weet welk gereedschap mij daaruit heeft geholpen, want dat staat hier allemaal opgeschreven.
Zie mij als sparringpartner. Iemand die meedenkt, een andere kijk geeft, en met je kijkt wat de mogelijkheden zijn. Loop je ergens vast, stel dan je vraag. Werk, thuis, of iets waar je met niemand over praat. Je hoeft er geen mooi verhaal van te maken.
Wat je hebt meegemaakt heeft je gevormd. Het mag je niet breken.
Samir