Innerlijk kind helen: wat het is en hoe je begint

Kort antwoord: je innerlijke kind is geen wezentje in je borstkas. Het is een verzameling reacties uit een tijd waarin je nog geen keuze had. Je heelt het niet door erin te blijven graven, maar door die reacties te herkennen en er als volwassene bij te gaan zitten.

Ik houd dit onderwerp bewust nuchter, want het wordt vaak zo zweverig gebracht dat de helft van de mensen die het nodig heeft meteen afhaakt.

Wat het is, zonder mystiek

Als kind trek je conclusies met de middelen die je op dat moment hebt. Niet lastig zijn, dan blijft het rustig. Presteren, dan is er aandacht. Niets laten merken, dan kan niemand er iets mee.

Die conclusies waren toen verstandig. Ze hielpen je door je situatie heen. Het probleem is dat de wereld daarna verandert en die conclusies niet.

Hoe je merkt dat het speelt

Aan de onevenredigheid. Je reactie is veel groter dan wat er gebeurde. Iemand onderbreekt je in een vergadering en je bent er drie dagen mee bezig. Je kind laat iets vallen en je schiet uit je slof. Op zulke momenten gaat het zelden over nu.

Andere signalen: je voelt je opeens klein zonder reden, of je hoort jezelf zeggen wat vroeger tegen jou gezegd werd.

Wat helen wel en niet betekent

Het betekent niet dat de herinnering verdwijnt, en ook niet dat je iemand moet vergeven. Het betekent dat de oude reactie niet meer automatisch het stuur pakt. Wat er is gebeurd blijft staan. Wat het nu met je doet, verandert.

De oefening

Doe dit rustig, als je niet gestoord wordt. Wordt het te zwaar, stop dan. Sommige dingen doe je niet alleen, en dat is geen zwakte.

1. Denk aan een recente reactie die groter was dan de situatie. Schrijf op wat er precies gebeurde.
2. Vraag jezelf: hoe oud voelde ik me op dat moment? Vertrouw het eerste getal dat opkomt.
3. Haal het kind van die leeftijd voor de geest. Waar was het, waar was het bang voor?
4. Kijk wat het toen nodig had en niet kreeg. Meestal geen groot gebaar. Meestal iemand die zei dat het niet aan hem lag.
5. Zeg dat tegen dat kind. Hardop, in je eigen woorden. Het voelt ongemakkelijk en het werkt.
6. Zeg er tot slot bij wie je nu bent. Wat je aankunt, wat je hebt doorstaan, waarom hij het niet meer alleen hoeft te doen.

Hoe vaak moet je dit doen?

Niet vaak. Bij de meeste mensen is het genoeg om te weten dat het er zit en het voortaan op te merken in plaats van weg te duwen. Zit er zwaardere pijn onder, dan hoort daar iemand bij die naast je kan zitten. Een goede therapeut is geen zwakte, dat is gereedschap.

Uitgebreider staat dit in Het kind op de achterbank.

Zolang je het onbewuste niet bewust maakt, blijft het je leven sturen, en noem je het je lot.

Vrij naar Carl Jung