Bang voor wat anderen van je denken

Kort antwoord: die angst is niet raar, hij is oud. Erbij horen was ooit een voorwaarde om te overleven, dus je systeem let scherp op afkeuring. Je maakt hem kleiner door te merken dat je hem hebt, door te toetsen wat mensen werkelijk zeiden, en door kleine dingen te doen waarvan je vreest dat ze iets van je vinden.

Waar het vandaan komt

Mensen zijn groepsdieren. Wie vroeger uit de groep viel, redde het niet. Daar zit nog steeds een alarm op: afkeuring voelt gevaarlijk, niet vervelend.

Daar komt bij wat je hebt meegemaakt. Ben je opgegroeid met een ouder die snel oordeelde, dan heb je geleerd om vooruit te scannen wat er van je gevonden wordt. Dat scannen kost de hele dag energie en niemand ziet het.

1. Merk op dat je aan het invullen bent

Bijna altijd gaat het niet om wat iemand zei, maar om wat jij denkt dat hij dacht. Dat is een gedachte, geen feit. Zeg het letterlijk: ik merk de gedachte dat hij mij dom vindt. Zie De waarnemer.

2. Vraag door bij jezelf

Hoe weet je dat? Wat heeft hij precies gedaan of gezegd? In negen van de tien gevallen blijft er een blik of een stilte over, en die kan van alles betekenen, ook dat hij honger had. Zie Het metamodel van taal.

3. Reken uit hoeveel mensen er echt aan je denken

De meeste mensen zijn bezig met wat anderen van hén vinden. Zij hebben hun eigen versie van dit artikel in hun hoofd. Dat klinkt hard en het is bevrijdend.

4. Zoek van wie de mening is

Vaak gaat het niet over de mensen in de kamer, maar over een oudere stem. Vraag jezelf: wiens goedkeuring zoek ik hier eigenlijk? Als er een gezicht opkomt, weet je genoeg. Zie Goed genoeg.

5. Doe iets kleins waarvan je denkt dat men er iets van vindt

Een vraag stellen in een groep. Iets terugsturen dat niet klopte. Ergens alleen naartoe gaan. Schrijf vooraf op wat je denkt dat er gebeurt, en achteraf wat er gebeurde. Na een paar weken heb je een lijstje dat sterker is dan elk advies. Zie De comfortzone.

6. Kies bij wie het er wel toe doet

Onverschilligheid is niet het doel. Er zijn drie tot vijf mensen wier oordeel er werkelijk toe doet in je leven. Schrijf ze op. De rest is publiek, en publiek hoef je niet te overtuigen.

Verspil de rest van je leven niet aan gedachten over andere mensen.

Marcus Aurelius, Persoonlijke notities